Nad ulicą Mostową w Łagowie rozpościera się ceglana budowla, która od ponad wieku przykuwa uwagę każdego, kto trafia do tego urokliwego miasteczka. Wiadukt kolejowy to nie tylko zabytek techniki – to punkt widokowy, z którego rozciąga się panorama na zamek Joannitów, jeziora i otaczające lasy. Konstrukcja ma 25 metrów wysokości i 40 metrów długości, a jej trzy łukowe przęsła tworzą charakterystyczną sylwetkę widoczną z wielu zakątków miasta.

Choć dziś pociągi przejeżdżają tędy sporadycznie, wiadukt wciąż tętni życiem – odwiedzają go turyści, fotografowie i miłośnicy industrialnej architektury.

Historia wiaduktu kolejowego w Łagowie

Budowla powstała w 1909 roku jako część nowej linii kolejowej łączącej Toporów z Międzyrzeczem. Ta trasa miała strategiczne znaczenie – spinała wcześniej wybudowane szlaki Frankfurt-Poznań z 1870 roku oraz Międzyrzecz-Międzychód z 1887 roku. Inwestycja była technicznym wyzwaniem, bo teren wokół Łagowa to typowy krajobraz polodowcowy – pagórkowaty, poprzecinany jeziorami i mokradłami.

Na całej trasie powstało kilka mostów i przepustów, ale łagowski wiadukt był największy i najbardziej okazały. Jego budowa wymagała precyzji – trzeba było przerzucić tor nad wąwozem, którym biegła droga do Żelechowa (dziś ulica Mostowa). Wszystkie główne elementy wykonano z cegły: łukowe sklepienia, przyczółki i ściany czołowe przęseł. Uzupełnieniem była nadsypka z tłucznia i piasku oraz betonowe koryto torowe. Granit pojawia się tylko w kapinosach, na których zamocowano metalową barierkę.

Na odcinku między Toporowem a Łagowem, najtrudniejszym technicznie fragmencie całej linii, powstało aż 9 mostów, wiaduktów i przepustów. Wszystkie dotrwały do dziś i wciąż nadają się do użytku.

Linia funkcjonowała regularnie do lat 90. XX wieku. Mieszkańcy Łagowa mogli stąd dojechać do Międzyrzecza, Sulęcina, Toporowa czy Świebodzina, a stamtąd z przesiadkami w głąb kraju. Po transformacji ustrojowej ruch pasażerski zamarł, a torowisko popadało w zapomnienie.

Co zobaczysz na wiadukcie

Wiadukt robi wrażenie już z dołu. Stojąc na ulicy Mostowej można podziwiać trzy wysokie przęsła zakończone łukami – środkowe rozpina się dokładnie nad drogą. Ceglana konstrukcja zachowała oryginalny charakter, choć miejscami widać ślady czasu i remontów.

Na górę prowadzą betonowe schody wbudowane w zbocze wysokiego nasypu – jest ich około 80. Niestety brakuje poręczy, więc trzeba uważać, zwłaszcza przy zejściu. Po dotarciu na szczyt otwiera się widok na Łagów i okolice – zamek, jeziora, zabudowania dawnego PGR-u. Z wiaduktu widać też dalszy bieg torów biegnących przez lasy w kierunku stacji.

Sama konstrukcja torowa również zasługuje na uwagę. Szyny leżą na drewnianych i betonowych podkładach, a wzdłuż nasypu biegnie linia elektryczna. Choć wiadukt wygląda na opuszczony, wciąż jest użytkowany – od 2011 roku jeżdżą tędy pociągi towarowe przewożące węgiel brunatny z Sieniawy. Z tego powodu PKP wprowadziło zakaz wchodzenia na tory, choć nie wszyscy się do niego stosują.

Wiadukt jako punkt widokowy

Głównym powodem, dla którego warto tu zajrzeć, jest panorama. Z wysokości 25 metrów Łagów prezentuje się wyjątkowo – widać zamek Joannitów, którego dzieje sięgają średniowiecza, zabudowania miasta wtopione w zieleń oraz błękitne taflę jezior Łagowskiego i Ciecz. W pogodny dzień można też dostrzec okoliczne lasy Łagowskiego Parku Krajobrazowego.

Miejsce to doceniają fotografowie, zwłaszcza o zachodzie słońca, gdy ciepłe światło pada na ceglane przęsła i otaczający krajobraz. Warto mieć przy sobie aparat lub telefon z dobrym obiektywem.

Wiadukt w Łagowie uznawany jest za jeden z najciekawszych zabytków techniki w województwie lubuskim. Jego smukła, trzyarkadowa forma harmonijnie wpisuje się w krajobraz historycznego miasta.

Turystyczne pociągi do Łagowa

Choć regularne połączenia pasażerskie dawno przestały kursować, latem zdarzają się turystyczne przejazdy. W sezonie Lubuski Zakład POLREGIO uruchamia czasem sobotnie kursy z Zielonej Góry do Łagowa. To okazja, by przeżyć nostalgiczną podróż zabytkową trasą i zobaczyć wiadukt „od środka” – z okna pociągu.

Takie przejazdy organizowane są nieregularnie, więc warto sprawdzić aktualny rozkład przed planowaną wizytą. Sama podróż przez polodowcowy krajobraz, mostami i wiaduktami, to atrakcja sama w sobie.

Dla kogo jest to miejsce

Wiadukt spodoba się miłośnikom industrialnej architektury i zabytków techniki. To też dobry punkt programu dla rodzin z dziećmi – wspinaczka po schodach to niewielka przygoda, a widok z góry nagradza wysiłek. Trzeba tylko pamiętać o ostrożności, bo schody są strome i bez zabezpieczeń.

Fotografowie znajdą tu interesujący temat – zarówno sama konstrukcja, jak i panorama miasta dają wiele możliwości. Warto przyjść w różnych porach dnia, by uchwycić zmienne światło.

Miejsce będzie mniej atrakcyjne dla osób z problemami z poruszaniem się – 80 stromych schodów bez poręczy to realna bariera. Alternatywą jest podziwianie wiaduktu z dołu, co też robi wrażenie.

Praktyczne informacje – dojazd i zwiedzanie

Wiadukt znajduje się przy ulicy Mostowej, na wyjeździe z Łagowa w kierunku Żelechowa. Dojazd samochodem nie sprawia problemu – można zaparkować w pobliżu i dojść pieszo. Z centrum miasta to kilka minut spaceru.

Dostęp do wiaduktu jest bezpłatny i teoretycznie całodobowy, choć oficjalnie obowiązuje zakaz wchodzenia na tory ze względu na bezpieczeństwo (okazjonalny ruch pociągów towarowych). Schody na nasyp znajdują się od strony wschodniej, przy ulicy Mostowej. Nie ma tu żadnej infrastruktury turystycznej – ani oznaczeń, ani tablic informacyjnych, ani oświetlenia.

Na zwiedzanie wiaduktu wystarczy 15-30 minut, w zależności od tego, czy chce się tylko rzucić okiem, czy pospacerować po nasypie i zrobić zdjęcia. Warto połączyć wizytę z innymi atrakcjami Łagowa – zamkiem, wieżą widokową czy spacerami wokół jezior. Samo miasteczko jest na tyle małe, że można je zwiedzić w ciągu kilku godzin.

Wstęp: bezpłatny
Godziny otwarcia: dostępny cały czas (uwaga na zakaz wchodzenia na tory)
Czas zwiedzania: 15-30 minut
Parking: dostępny w pobliżu, bezpłatny
Dojazd: ulica Mostowa w Łagowie, kilka minut pieszo z centrum
Uwagi: 80 stromych schodów bez poręczy, nie dla osób z problemami z poruszaniem się